રેટિંગ:★★★½ (૩.૫/૫)
એક બાજુ બાપ-દાદાનો ૧૧૫ વર્ષ જૂનો ફરસાણનો વારસો અને બીજી બાજુ આજના યુવાનની કોર્પોરેટ નોકરી છોડીને કંઈક નવું કરવાની ઝંખના—ડિરેક્ટર સંદીપ પટેલે ‘ચટણી’માં આ બંને વિષયોનું સુંદર મિશ્રણ પીરસ્યું છે. ફિલ્મની શરૂઆતથી જ વાર્તાનો પ્રવાહ એટલો સહજ છે કે પ્રેક્ષક વગર કોઈ આયાસે મુખ્ય પાત્રની સફર સાથે જોડાઈ જાય છે. ગુજરાતી સિનેમામાં આવી પારિવારિક અને વાસ્તવિક સ્ટોરીલાઈન જોવી એ એક આવકારદાયક અનુભવ છે.
અભિનયની દ્રષ્ટિએ મલ્હાર ઠાકર ફરી એકવાર પોતાના સિમ્પલ અને ‘બોય-નેક્સ્ટ-ડોર’ લુકમાં પ્રભાવશાળી સાબિત થાય છે. પૂજા જોશી સાથેની તેની ઓન-સ્ક્રીન કેમિસ્ટ્રી ક્યુટ અને નેચરલ લાગે છે. સપોર્ટિંગ કાસ્ટ તરીકે પ્રશાંત બારોટ અને સ્મિત જોશીએ પોતાના ટાઈમિંગથી હળવી ક્ષણો ઉમેરી છે. ફિલ્મનું મ્યુઝિક અને બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર વાર્તાને સારો ટેકો આપે છે, પરંતુ સેકન્ડ હાફમાં વાર્તા થોડી ધીમી પડે છે અને કેટલાક દ્રશ્યો ખેંચાયેલા લાગે છે. જો એડિટિંગ થોડું શાર્પ હોત, તો ફિલ્મ વધુ મજબૂત બની શકી હોત.
એકંદરે, ‘ચટણી’ એ એક એવી ફિલ્મ છે જે તમને ચહેરા પર સ્મિત અને દિલમાં એક હૂંફ આપીને જાય છે. જો તમે ભારેખમ ડ્રામા કે મસાલા ફિલ્મોથી દૂર એક સ્વચ્છ, સાફ-સુથરી અને પરિવાર સાથે જોઈ શકાય તેવી લાઈટ-હાર્ટેડ ફિલ્મની શોધમાં હોવ, તો આ શનિ-રવિ ‘ચટણી’ ચોક્કસ માણવા જેવી છે.
